Ogłoszenia

Centrum Triduum Paschalnego stanowi Wigilia Paschalna. Jej bogata i piękna liturgia pełna jest symboli życia, którymi są światło, słowo, woda i uczta. I to one stanowią główną treść kolejnych części tej najbardziej uroczystej w roku liturgicznym Mszy Świętej. Rozpoczęliśmy ją o 22.00 przy poświęconym ogniu przed kościołem. Od niego ks. proboszcz Wacław Nowak zapalił paschał i głosząc „Światło Chrystusa” wniósł go do ciemnego kościoła. Od paschału swoje świece zapalali wierni i dopiero po trzecim wezwaniu „Światło Chrystusa” włączone zostało oświetlenie kościoła. To stopniowe rozpraszanie ciemności przez Światło Chrystusa ma swoją głęboką wymowę – z Nim przechodzimy z ciemności śmierci do światła nowego życia. Tę część zwieńczyło Orędzie Paschalne zaśpiewane przez ks. Marka. Po obrzędzie światła nastąpiła druga część – liturgia słowa, w której Kościół rozważa dzieła, jakich Pan Bóg dokonał dla swego ludu. Liturgia słowa Wigilii Paschalnej obejmuje 7 czytań przeplatanych śpiewem psalmów. W naszej parafii przyjęło się, że do czytań i śpiewu psalmów włączają się aktywnie parafianie. Tak też było i w tym roku. Tę część zakończyło kazanie wygłoszone przez ks. proboszcza oraz Litania do wszystkich świętych. Chwilę później zabrzmiały organy i pieśń „Chwała na wysokości”, rozdzwoniły się dzwony i dzwonki i przeszliśmy w kolejną część tej wyjątkowej liturgii – jej treścią była woda, źródło wszelkiego życia. Woda rozpoczyna życie Boże w człowieku w sakramencie chrztu, dlatego przy zapalonych świecach odnowiliśmy przyrzeczenia chrzcielne, a następnie ksiądz proboszcz poprzez poświęcenie udzielił wszystkim obecnym symbolicznego chrztu. Liturgia światła, słowa Bożego i odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych były wprowadzeniem do radosnego spotkania ze Zmartwychwstałym na uczcie eucharystycznej, którą rozpoczęliśmy o północy. Zabrzmiało radosne „Alleluja”, a ksiądz proboszcz obwieścił „Chrystus zmartwychwstał”. Podczas Eucharystii Wielkiej Nocy, która jest szczytem całego Triduum Paschalnego, w sposób sakramentalny uobecnia się paschalne przejście Chrystusa przez śmierć do nowego życia. Ten dar życia otrzymali również uczestnicy uczty paschalnej, posilając się Ciałem prawdziwego Baranka Bożego. Uroczysta Msza Święta zakończyła się procesją rezurekcyjną w parafialnym wieczerniku, błogosławieństwem
Najświętszym Sakramentem i odśpiewaniem hymnu „Te Deum”. Wesoły nam dzień dziś nastał, którego z nas każdy żądał. Tego dnia Chrystus zmartwychwstał. Alleluja, alleluja!

Wielkanocne śniadanie bez święconego jajka? Trudno to sobie wyobrazić… Liczący setki lat zwyczaj święcenia potraw na wielkanocny stół nie wygasa, o czym świadczył wypełniony po brzegi kościół. W Wielką Sobotę (4 kwietnia) wierni przychodzili tłumnie do kościoła z pięknie udekorowanymi koszyczkami, w których – jak tradycja nakazuje – były jajka w postaci kolorowych pisanek i kraszanek, baranek cukrowy lub z czekolady z chorągiewką „Alleluja”, a także chleb, wędliny, babka, chrzan, sól i pieprz. Wśród uczestników tego wydarzenia było wiele dzieci, które z dumą prezentowały świąteczne koszyczki i z ciekawością zaglądały do Grobu Pańskiego. W naszej parafii kapłani święci potrawy o pełnych godzinach od 9.00 do 15.00 (na zdjęciach godz. 11.00). Przed błogosławieństwem i poświęceniem potraw odmawiana była Koronka do Miłosierdzia Bożego, a przed wyjściem z kościoła wiele osób choć przez chwilą adorowało Chrystusa w grobie.

Wielki Piątek to dzień śmierci Chrystusa. Tego dnia nie odprawia się w kościołach Mszy Świętej, a jedynie liturgię Męki Pańskiej. Tak też było w naszym kościele. Wielkopiątkowa liturgia rozpoczęła się w ciszy modlitwą zgromadzonych, podczas której główny celebrans – ks. proboszcz Wacław Nowak – leżał krzyżem przed ołtarzem. Po modlitwie nastąpiła rozbudowana liturgia słowa: dwa czytania, psalm, Ewangelia wg św. Jana Apostoła o Męce Chrystusa, kazanie, w którym ks. proboszcz skupił się na tajemnicy krzyża i śmierci, oraz uroczysta modlitwa powszechna, poprowadzona przez księdza proboszcza i księdza Marka. Centralnym punktem liturgii było odsłonięcie i adoracja drzewa krzyża, który dla nas, chrześcijan, jest znakiem odkupienia i zbawienia. Towarzyszyły tej części liturgii pieśni pasyjne z hymnem „Krzyżu Chrystusa bądź że pochwalony”. Obrzędy Wielkiego Piątku zakończyły się wystawieniem Najświętszego Sakramentu i przeniesieniem go do Grobu Pańskiego, który parafianie adorowali w piątek do północy oraz w Wielką Sobotę.

Mszą Świętą Wieczerzy Pańskiej w Wielki Czwartek (2 kwietnia) rozpoczęliśmy Triduum Paschalne – bezpośrednie przygotowanie do Zmartwychwstania Pańskiego. Ta wyjątkowa w roku liturgicznym Msza św. jest odprawiana dla upamiętnienia Ostatniej Wieczerzy Chrystusa i Jego uczniów, kiedy to Chrystus ustanowił Eucharystię i sakrament kapłaństwa. Sprawował ją ks. proboszcz Wacław Nowak w koncelebrze z księżmi Bogdanem Schmidtem i Markiem Kawą. Przed południem nasi kapłani uczestniczyli w Mszy św. Krzyżma w katedrze szczecińskiej, podczas której konsekrowane zostało krzyżmo używane do sakramentów przez cały rok, a kapłani wobec arcybiskupa Wiesława Śmigla odnowili przyrzeczenia kapłańskie. „Teraz w naszej wspólnocie parafialnej chcemy razem z wami dziękować Panu Bogu za dar Eucharystii i dar kapłaństwa, a wam za modlitwę, za każdy gest życzliwości i za wsparcie” – powiedział ks. proboszcz rozpoczynając uroczystą celebrację. Przywołał też postać św. Jana Pawła II, który dla kapłanów jest wciąż wzorem (2 kwietnia to dzień Jego śmierci). W kazaniu skupił się na ścisłym związku obu sakramentów, które Jezus ustanowił podczas Ostatniej Wieczerzy. Jak powiedział: „Kapłan jest dla Eucharystii, a Eucharystia dla was (…) My, kapłani, uświadamiamy sobie, że w chwili święcenia otrzymujemy wieki dar, ale i wielką tajemnicę. Nie wiemy dlaczego Bóg nas wybrał, ale wiemy, że to ogromne zadanie, bo nie byłoby Eucharystii, gdyby nie było kapłanów. Wspomagajcie nas swoją modlitwą i proście Boga o nowe powołania”. W trakcie liturgii ks. proboszcz obmył nogi 12 mężczyznom oraz uroczyście przyjął do grona lektorów czterech ministrantów. Na pamiątkę ustanowienia kapłaństwa Wielki Czwartek obchodzony jest jako dzień kapłanów. Dlatego pod koniec Mszy Świętej wierni złożyli księżom życzenia i dziękując za ich pracę wręczyli kwiaty oraz świąteczne upominki.Tuż po Mszy Wieczerzy Pańskiej Najświętszy Sakrament przeniesiony został do symbolicznej ciemnicy, przy której odbywała się adoracja do późnych godzin nocnych oraz w piątek. Tabernakulum jest puste, zamilkły kościelne dzwony, a zamiast dzwonków rozbrzmiewają kołatki.

Droga Krzyżowa ulicami Goleniowa to już wieloletnia tradycja łącząca we wspólnej modlitwie wiernych goleniowskich parafii. W tym roku odbyła się we wtorkowy wieczór 31 marca. Za niesionym na ramionach dużym prostym krzyżem kilkuset goleniowian przeszło spod kościoła Świętego Jerzego do kościoła Świętej Katarzyny, dając świadectwo swojej wiary i symbolicznie doświadczając krzyża. Drogę Krzyżową poprowadził ks. Jana Hadalski, proboszcz parafii Świętej Katarzyny. Słowa, jakie przy każdej stacji kierował do wiernych, głęboko zapadały w serca, odnosiły się bowiem nie tylko do wydarzeń sprzed 2000 lat, ale także do tego, co przeżywamy tu i teraz, zwłaszcza w naszych rodzinach. Krzyż nieśli kapłani, siostry zakonne, ministranci, mężczyźni i kobiety, członkowie wspólnot parafialnych, młodzież i seniorzy. Za krzyżem w modlitewnym skupieniu szli wierni, rozważając mękę Chrystusa i śpiewając pieśni pasyjne poprowadzone przez p. Joannę Stanuch. Nieśli swoje osobiste krzyże, powierzając Jezusowi cierpienie i mdląc się o pokój na świecie i w naszej ojczyźnie. Dla uczestników tego wydarzenia było to bardzo osobiste doświadczenie krzyża, ale też dawało wiarę i nadzieję, że tak jak jak po śmierci na krzyżu przyszedł czas Zmartwychwstania, tak też przyjdzie czas radości dla każdego z nas. Droga Krzyżowa zakończyła się modlitwą w kościele Świętej Katarzyny.

W Niedzielę Męki Pańskiej zwaną Niedzielą Palmową (29 marca) rozpoczęliśmy najważniejszy i najbardziej uroczysty okres w roku liturgicznym – Wielki Tydzień, czas bezpośrednio poprzedzający Święta Wielkanocne. Ta jedna z najstarszych uroczystości obchodzona jest na pamiątkę triumfalnego wjazdu Chrystusa do Jerozolimy. Tego dnia w kościołach święci się palmy, a podczas każdej Mszy św. czyta się opis Męki Pańskiej. Kultywując tę piękną tradycję, jak co roku przyszliśmy do parafialnego wieczernika z palmami, które kapłani święcili na wszystkich Mszach Świętych (na zdjęciach suma parafialna i msza dla dzieci). Tradycyjne palmy wielkanocne przygotowuje się w Polsce z gałązek wierzby, która w symbolice Kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy, zdobiąc je bukszpanem i żywymi bądź wykonanymi z bibuły kwiatami oraz wstążkami. I takie palmy najczęściej przynoszono do kościoła, bo coraz więcej osób samodzielnie je wykonuje, bądź nabywa palmy wykonane przez panie z Żywego Różańca. Zrobiły ich w tym roku ok. 200, a zebrane z ich rozprowadzania pieniądze przeznaczone zostaną na dzieła misyjne. Uroczysty i wyjątkowy charakter tej Niedzieli Palmowej podkreśla wystrój ołtarza. W prezbiterium stanęły dwie kilkumetrowe palmy wykonane przez mamy ministrantów. Będą zdobiły kościół przez najbliższe dni. Dziękujemy.

W Wielki Post wpisują się rekolekcje wielkopostne, które przeżywaliśmy w tym roku w dniach 22 – 25 marca. Te cztery dni to swego rodzaju odnowa duchowa, czas kiedy trzeba na chwilę zatrzymać się, wyciszyć i zamyślić – przede wszystkim nad sobą i swoimi relacjami z Bogiem. Nauki rekolekcyjne głosił ks. Wojciech Jaźniewicz, proboszcz parafii Wniebowzięcia NMP w Węgorzynie. Rozpoczynając rekolekcje, powiedział: „To czas, jaki Pan Bóg nam daje, abyśmy zastanowili się, co mamy w swoich sercach, co i ile w nich umarło. Czas, byśmy wyszli z naszych „grobów” i zaczęli nowe życie. Z Chrystusem, który wzywa nas: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię, i z Panem Bogiem, abyśmy na nowo odkrywali 10 przykazań i żyli zgodnie z nimi”. Nauczał, ale nie pouczał, szybko nawiązał kontakt z uczestnikami rekolekcji, a to, co mówił i jak mówił, było odbierane przez nich z wielką uwagą. Posługując się przykładami z codziennego życia i słowem Bożym na dany dzień, zachęcał do przemyśleń i do szerokiego otwarcia serc na Jezusa, który przychodzi do ludzi takich, jakimi są, nie do świętych, a takich jak my… Punktem wyjścia do rozważań pierwszego dnia rekolekcji były Dekalog i dwa przykazania miłości: „Będziesz miłował Pana Boga swego z całego serca swego, z całej duszy swojej i ze wszystkich sił swoich, a bliźniego swego jak siebie samego”. Rekolekcjonista zachęcał, abyśmy odpowiedzieli sobie na pytanie, w jaki sposób wyraża się nasza miłość do Boga i do bliźnich: czy tylko w słowach czy też w czynach? Drugiego dnia ks. Wojciech skupił się na znaczeniu w życiu człowieka spotkań z Jezusem i bliskich z Nim relacji oraz na miłosierdziu Bożym, jako przykład podając życie św. s. Faustyny i św. o. Pio. Jak podkreślił, są oni przykładem całkowitego poświęcenia się Bogu i zaufania Mu, mimo cierpień, jakich za życia doświadczyli. Trzeci dzień poświęcony był przebaczaniu i wyrwaniu się z marazmu. „Bóg chce, abyśmy nie tkwili w marazmie, byśmy obudzili się i ruszyli na górę, by spotkać się z Nim i przemienić jak Mojżesz. Przede wszystkim byśmy weszli na Golgotę, na którą niósł krzyż Jezus. Jesteś na to gotowy?” – pytał. Zakończenie rekolekcji wypadło w uroczystość Zwiastowania NMP i to ono było głównym motywem rozważań ks. rekolekcjonisty. W tym kontekście mówił o tożsamości narodowej Polaków, której mocnymi fundamentami są wiara i tradycja, o cudzie jakim był niewątpliwie wybór Karola Wojtyły na następcę św. Piotra, a także o znaczeniu jakie dla obudzenia się narodu i przemian ustrojowych miały pielgrzymki św. Jana Pawła II oraz Jego słowa: „Nie lękajcie się”. Apelował, byśmy pamiętając o tym, nie stali z opuszczonymi rękami, a podnosili je wysoko do Boga, prosząc o błogosławieństwo dla Ojczyzny. Na koniec podziękował za liczny udział parafian w wielkopostnych ćwiczeniach duchowych oraz za życzliwość, z jaką się w Goleniowie spotkał i życzył dobrych owoców tych ćwiczeń. Cztery rekolekcyjne dni, za które ks. proboszcz Wacław Nowak podziękował rekolekcjoniście, umocniły nas duchowo i uświadomiły, że jeśli w naszym życiu coś jest nie tak, to mamy szanse to naprawić. Najważniejsze to zaufać Bogu i być z Nim nawet w najtrudniejszych chwilach, mieć odwagę wziąć krzyż na ramiona i zło dobrem zwyciężać.